Mananchai's profileGB ; เมื่อใดระบอบการปกคร...PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
September 10 = เพราะอะไร....ยังไม่เข้าใจว่าเหตุใด =กลับมาแล้วครับ ^.^
หลังจากจบวิจัย เราก็ไปเรียนจิตเวชต่อที่ รพ.สวนปรุง จ.เชียงใหม่
เริ่มเลยเราก็ไปถึงเชียงใหม่ก่อนเพื่อนๆ ^^ ไปนอนที่บ้าน 1 วัน
ได้รับอนุญาติให้ขับรถไปเอง โดยมี คุณอัมพรนั่งคุมไปด้วย
โอ้ว สุดๆเลยขอรับ O.O สนุกดี มันส์ เขาทั้งนั้น
แต่ก็ไม่ขับเร็ว ค่อยๆไป
(((เด๋วนี้ไม่รู้เป็นอะไร เหมือนจะใจเย็นลงไปเยอะ ...บางทีก็เยอะไปหน่อย
ก็เลยขับรถช้าลง ค่อยๆไป ไม่รีบร้อน ไม่ประมาท ไม่อยากตายเร็ว >.<"
ลึกๆก็กลัวหมาตัดหน้า - -' ทำใจให้ขับชนมันไม่ได้สักที
กลัวว่าถ้ามีเหตุการณ์นั้นเกิดขึ้นจริงๆ เราจะหักหลบ ขับลงข้างทางจนเกิดอะไรขนาดไหน)))
ไปถึงเชียงใหม่วันแรก
ด้วยความที่ ไม่ได้รับความไว้วางใจในเรื่องเส้นทาง
เพราะเวลาไปเที่ยวที่ไหน แต่ก่อนก็เอาแต่อ่านการ์ตูน
เอาแต่เล่นเกมกดไปเรื่อยๆ ไม่สนใจทาง
(( - - จริงๆก็ไม่ได้ไม่สนใจหรอกนะ
อยากจะบอกเหมือนกันว่า ก็รู้ทางอยู่หรอกนะ
แต่ดูแค่ครั้งเดียวก็พอจำ พอไปได้ ก็เลยขี้เกียจดู ))
ก็เลยพาคุณอัมพรไปขับรถวนเชียงใหม่เล่นซะหน่อย
เอาว่า พอรู้ว่าไปจะไปที่ไหนทางไหนยังไงหมด
เจ๊ก็จะได้วางใจ ไม่ต้องห่วงเรา o.o
นอนบ้านคืนนึง.....
บ้านที่ย่าไม่อยู่แล้ว.....
รู้สึก...
เหมือนอะไรมันหายๆไป
คิดถึงตอนที่มากับพ่อตลอด
พ่อไม่ค่อยอยากบอกย่า ว่าจะมาบ้าน
เพราะถ้าบอก ย่าจะออกไปนั่งตรงระเบียบ รอให้มาถึง O.O'
ย่าน่ารักอ่ะ ^.^
(((ไม่รู้สินะ ครอบครัวผม แม้พ่อแม่จะไม่ได้สอนอะไรมากมาย
แต่คงเป็นเพราะว่า พ่อและแม่ เป็นแบบอย่างที่ดีเสมอๆ
เป็นตัวอย่างที่ดีให้เราซึมซับ ให้เราเข้าใจ โดยที่ไม่ได้บอก ไม่ได้บ่นมากมาย
อาจเพราะเป็นแบบนั้น ก็เลยทำให้เรารู้สึกว่า อย่างน้อยๆ
เราก็ไม่ใช่คนที่แย่มากมายอะไรเมื่อเอาไปเปรียบเทียบ กับใครอีกหลายๆๆๆๆ....คน
ในเรื่องการใช้ชีวิต วิธีคิด ความคิดความอ่าน แล้วก็โดยเฉพาะความถูกต้อง
ไม่รู้สิ บางที มันก็เป็นความภูมิใจเล็กๆ ที่ได้มีครอบครัวดีๆ ^^ )))
((พ่อเป็นแบบอย่างที่ดีในความเป็นผุ้นำ เป็นหัวหน้า
แม่ก็เป็นแบบอย่างที่ดี ที่ทำให้ครอบครัวอยู่ในกรอบ ที่กว้างๆ แต่ชัดเจน))
ไปซะไกล อยากบอกว่าคิดถึงย่า
คิดถึงวันที่ย่าอยู่
วันที่ย่าเป็นศูนย์กลางของเครือญาติ
มันเป็นอะไรที่ แปลก แม้ผมจะไม่ค่อยเก่ง หรือเข้าใจด้านนี้เท่าไหร่
แต่ความที่ครอบครัวหลายๆครอบครัว มีคนสำคัญสักคนหนึ่งเป็นศูนย์กลาง
มันเป็นอะไรที่ พิเศษ พิเศษมากๆเลย ^^
ไม่รู้สินะ มันก็ไม่ใช่อะไรที่จะสามารถบรรยายออกมาได้นี่นา
เช้าวันอาทิตย์ ก็ไปโรงพยาบาล
ความคิดแรกๆที่อยู่ในหัวสมอง
ว่าโรงพยาบาลสำหรับผุ้ป่วยทางจิต
มันจะเป็นยังไงวะ ก่อนจะเข้าไป.......
O.O" ไม่มีเลย ไม่ได้คิด ไม่ได้คาดเดา ว่ามันเป็นอย่างไร
ไม่ได้หาข้อมูล ไม่เคยรับรู้ ว่าโรงพยาบาลพิเศษๆ แบบนี้ มันเป็นยังไง
ไม่ได้กลัวว่าจะเจอผู้ป่วยแปลกๆ หรืออันตรายใดๆ
แต่ก้าวแรกที่เข้ามาโรงพยาบาลแห่งนี้
O.O
น่าอยู่อ่ะ ดูเล็กๆนะ ดูตึกมีไม่เยอะ
แต่กว้าง ดูบรรยากาศดี บวกกับรุ้สึกชอบอากาศทางเหนือเข้าไป
โอโห อยากมาอยู่ครับท่าน
พอไปดูหอพัก โอเค เดือนนึงที่นี่ สนุกแน่ๆ
- - แม้จะมีปัญหาเรื่อง ไม่มีใครล้างแก้ว กะไม่กรอกน้ำเข้าตู้
จากนั้นก็เรื่องเรียน
การเรียนที่นี สบายๆ O.O แอบอู้เกือบทุกวัน อิอิ
ก็สนุกดีนะ รู้สึกว่าการซักประวัติ เหมือนดูหนัง O.O"
ได้อะไรหลายๆอย่างจากการเรียนที่นี่
ได้เห็นชีวิตของผู้คนมากมาย ว่าเจออะไรมาบ้าง
ได้เข้าใจ ถึงหลักการข้อนึงที่เคยอยู่ในหัวตลอดเวลา
ว่าอย่าตัดสินใคร ทุกๆคนที่ทำเรื่องเลวร้าย ล้วนแต่มีปม มีปัญหาในอดีตทั้งนั้น
ประทับใจอาจารย์ ไม่คิดว่าจะมีคนที่มีความคิดที่ไม่ตัดสินใคร อยู่บนโลกนี้อีก
ถึงเราจะคิด แต่เราก็ทำได้ยากนะครับบ เรื่องแบบนี้หน่ะ
ใครจะพูดยังไงก็พูดได้ ว่าให้โอกาสคน เข้าใจคน แต่มันทำได้ยาก
แถม เคสที่เอาไปทำรายงาน
ให้ตายเถอะครับ ถ้าไม่ได้ประวัติจากญาติ
ผมยังสงสัยเลยว่า นี่เราซักคนปกติอยู่รึเปล่า - -
เหมือนปกติหมดทุกอย่าง เหอะๆ
ตอนอยู่เวร ก็อยู่กะอาจารย์ผู้ชาย ชื่อไรก็ไม่รู้อ่ะ
อยากถามเหมือนกัน ทำไมมาเป็นจิตแพทย์ เค้าก็ตอบนะ
บอกด้วยว่า จริงๆแล้วโดนดูถูกเยอะ
ฝรั่งยังเรียกว่า ชริงค์ (ที่แปลว่า หด)
เพราะเรียนแล้ว สมองหด ไม่ได้คิด ไม่ได้ใช้อะไรเท่าสาขาอื่นๆ
แถมไอ้ทฤษฎีที่ใช้ๆๆๆ กัน มันก็เป็นแค่ ทฤษฎี ไม่ได้เป็นกฎ เป็นความจริง
แต่ก็เพราะแบบนั้น จิตเวช มันถึงได้น่าสนใจ ^o^ อิอิ มองกลับกัน
เพราะจิตเวช กะปรัชญา มันไปด้วยกันอยู่ อิอิ ชอบเป็นการส่วนตัว
นอกจากนี้อยู่เวรก็ไม่ดึก แถม เหมือนจะมีเวลาว่างให้ครอบครัวด้วย
ลงตัวดีจริงๆ 5555
แล้วก็มีอยู่เวร กะ ผอ. รพ - - อืมม ของเค้าดีจริงๆ
เรียนแล้ว ก็ทำให้เราชื่นใจขึ้นมาหน่อย
อย่างน้อยๆ ก็มี ที่ยืน ที่เราสามารถเลือกไปเรียนได้อย่าง เต็มอก
เพราะความรู้สึกเหมือน จิตแพทย์ มันรักษาที่ใจ แล้วต่อด้วยกาย
โดยส่วนตัว เชื่อเรื่อง จิตกำหนดกาย อยู่แล้ว ก็ ok เข้าทาง
ไม่ต้องมาอ้างคำพูดที่ว่า ถูกบังคับมาเรียนแพทย์
เราค้นพบทางเลือก ให้เราเดินต่อหลังจากเรียนจบแพทย์แล้ว
ทำให้เราพอจะมีพลังเรียนแพทย์ต่อไปได้
เพราะถ้าให้เป็นหมอจริงๆ ผมก็ไม่รู้ว่าจะเป็นได้ดี หรือเก่งแค่ไหน
เอาเถอะครับ ต่อให้เป็นหมอไม่เก่ง
แต่ก็เป็นหมอตัวน้อยๆคนนึง ที่ช่วยคนไข้ได้สักคน ก็พอแล้วละครับ ^^''
โอ้ว แต่เรื่องการสอบก็อาจจะแย่นิดนึง
ด้วยพลังแห่งความ ชิว O.O"
ก็เลยอ่านแบบ ชิวๆ วันเดียวก่อนสอบ
แล้วก็ไปสอบแบบ ชิวๆ
คะแนนมันก็คงแบบ ชิวๆ
ก็หวังว่ามันจะผ่านแบบ ฉิวๆ ละกันนะ ^^"
มาเชียงใหม่ก็นี่เลยครับ
มาพักผ่อน มาเที่ยว
การกินก็ ถล่มแหลก *.*"
แทบจะถอนเงินมาหมดบัญชี (เวอร์ไป)
เลยกลายเป็นสันดานที่ชอบกินอาหารญี่ปุ่นมันสำแดงฤทธิ์
เหอะๆ ไม่ไหวๆ มื้อละ 500 เกือบทุกวัน...แทบช็อค >.<"
การกินก็ไปกินข้าวซอยที่อยากกิน
กินร้านอาหารที่ไม่มีในพิดโลก- อุตรดิตถ์มาหมด
ไปดูหนัง *.* เมเจอร์ที่ไม่ใช่แบบของพิดโลก
ไปซื้อเสื้อ เอิ๊กกกก หมดไป 4 พัน แทบช็อค
แต่หาเสื้อคลุมไม่ได้สักตัว เซ็งๆๆๆๆ
ไปกินอาหารเหนือที่ร้านเฮือนสุนทรี
เจอลานนากะแม่ลานนาด้วย
เป็นร้านอาหารที่จัดร้านได้ สุดยอดมากกกกกกกกกกกก *.*"
ประทับใจ ทั้งข้างบน ข้างล่าง
บรรยากาศ ไม่ไหวแล้ว
อาหารอร่อย ใช้ได้ ดนตรีเพราะ ราคาไม่แพง คนไม่เยอะ
แถมเป็นพันธมิตรอีกตะหาก
รักเมืองเหนือขึ้นมาจับใจ 555
แล้วก็ไป warm up ครั้งนึง
วันที ETC มาแสดง
โอโห สุดๆครับ คนเยอะโคตรรรรรรรรรรรร
แต่ก็ไม่ผิดหวัง สำหรับวงนี้ ^^ มันส์ดี 555
แต่เสียดาย ไปคราวนี้ไม่ได้หนังสือดีๆกลับมาสักเล่ม *.*"
แม้จะไปสุริวงศ์ หรือดู B2S
หาหนังสืออ่านนอกเวลาไม่ได้สักอย่าง
อ่อๆลืมไป ได้CD เพลงมาสามแผ่นด้วย
สุดยอด ^^ ชอบๆ เพลงเพราะดี
แต่ไหงกลับไป B2S ที่พิดโลก
หมดกะค่าหนังสือไป 1600 แทบช็อค
ไปเชียงใหม่ มันตรงกะวันแม่ ด้วย
วันนั้น ได้รับภารกิจสำคัญ ^^ เอาพวงมาลัยไปไหว้ย่าที่บ้าน
ตั้งแต่ย่าเสียไป ผมก้ไม่ได้มาที่เชียงใหม่อีกเกือบๆ 4 ปีเห็นจะได้
คิดถึง....
คิดถึงมาก
พ่อโทรไปแหย่ๆ พี่ๆน้องๆ ร้องไห้กัน(เห็นเค้าว่ากันงั้น)
วันที่ 12 วันนั้น เป็นวันที่ไปเที่ยวดอยสุเทพ ดอยปุย พระตำหนักภูพิง
ก็สวยเหมือนเคย พอดีไปบ่อย เลยชิน
ก็กลับมา ไปหาซื้อดอกไม้ไปไหว้
พ่อบอกว่าให้ร้องเพลง แม่ ของเสกโลโซให้ย่าฟังด้วย
ที่ว่า
แม่จ๋า แม่รู้บ้างไหม คิดถึงแม่ขึ้นมา น้ำตามันก็ไหล เป็นเพลงที่พ่อ ร้องให้ย่าฟัง เวลามีคาราโอเกะในงาน
อืมม พูดแล้วคิดถึงหน้าพ่อ กะย่า แล้วก็พี่น้องพ่อบางคนร้องไห้
ตลกดีนะ ผมก็ไม่ได้ชอบเพลงของเสกโลโซนักหรอก
แต่ฟังเพลงนี้ทีไหน ตลกดี เหมือนจะร้องไห้ด้วยเลย แหะๆ
วันนั้นก็นะ ใครจะไปกล้าร้องเพลง
กว่าจะไปไหว้ก็สามทุ่ม เพราะลงมาจากดอย ไปกินข้าวเสร็จกลับหอก็สองทุ่มและ
แต่ตลกดีมะ
พอไหว้ย่าเสร็จ
คุยกับอาเสร็จ
ออกจากบ้านจะไปกลับหอ
สตาร์ทรถปุ๊ป
เราก็โทรไปบอกพ่อว่ามาไหว้แล้ว ระหว่างนั้น
บังเอิ๊ญญญ บังเอิญ เปิดวิทยุทิ้งไว้
ให้ตายเถอะครับ เปิดเพลง แม่ ของพี่เสก ซะงั้น
โคตรตรง ^^
เป็นอะไรที่ ผมก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน
แต่รู้สึก......คิดถึงย่าจริงๆให้ตายเถอะ
อ่อๆ ลืมไป ที่จริงตอนเรียน มีไปดูงานที่ศูนย์พัฒนาเด็ก ที่แม่ริมด้วย
รู้สึกชอบ และเห็นใจพ่อแม่ ที่มีลูกออกมาผิดปกติ
ไม่รู้สิ รู้สึกแบบว่า..... เออ ลูกเค้าออกมาเป็นแบบนี้
แต่เค้าก็ยังรัก และดูแลลูกตัวเอง
มีความรู้สึกว่า โลกนี้มันไม่เท่าเทียมกันเลยจริงๆ ให้ตาย
คนที่รวยหลายคน ไม่รู้จักเสียสละ
แม้คนที่รวยมากๆ บางคน จะทำเพื่อส่วนร่วม เพื่อโลกใบนี้ตลอดเวลาก็ตาม
บางที เค้าคงไม่เข้าใจหรอก กะคำว่า a love is to share
โลกมันก็เลยไม่น่าอยู่เท่าไหร่
ที่สำคัญ O.O
เรา ไป ปาย มา แล้ว ^o^
สำเร็จภารกิจ 1 อย่างในปีนี้
เหลือแต่ไปเที่ยวเพชรบูรณ์อีกโปรแกรม เหมือนว่าลุงที่เชียงใหม่ก็อยากไป ไม่แน่ๆ อาจมีแว้บไป
อย่างน้อยๆ อยากมีกล้องสักตัว แวะไปนอนเต้นที่ภูทับเบิกสักคืน
-*- เสียดายที่ไม่ได้หยุด ตุลาฯ ต้องAdd MED แต่ไม่เป็นไร ดีแล้วที่ Add รู้สึกว่าโง่มากมาย
แถม ศัลไม่น่ารอด - -' จะโดนซ้ำชั้นมะเนี่ย เฮ้อ แอบเครียด
อยากบอกว่า รักแม่ฮ่องสอน มากๆ
อยากอยู่ ชอบบรรยากาศอะไรแบบนี้
ที่สุดแล้วครับ ไม่ไหวจริงๆ
หลงรักเมืองเหนือ หลงรักภูเขา หลงรักอากาศเย็นๆในตอนเช้า
ทำให้นึกถึงตอนไปนอนที่โรงแรมบนเขา ที่จ.เพชรบูรณ์
ตอนไปแข่งแรลลี่
โอโห หนาวสุดๆๆๆๆๆๆๆๆ
แต่ชอบ ^^
ความรู้สึกที่ไปปาย แม้ไม่ใช่หน้าเที่ยว
ขอบอกเลยว่า ดีแล้ว ที่ไม่ใช่หน้าเที่ยว
เพราะคนมันน้อย แม้จะมีแต่ฝรั่ง
เพราะพี่บอกว่า หน้าเทศกาล
คนมันเยอะไปหมด จนไม่อยากไปไหน
เส้นทางที่ผ่านมา กว่าจะไปถึง เดินทางตอนเช้าๆ
เห็นทะเลหมอก โอ้ยยย อยากจะจอดรถ แล้วลงไปมากๆๆๆๆๆ
แต่ดีแล้วที่ไม่เอารถมาเอง O.O" เส้นทาง สุดๆเลยขอรับ
ไว้คราวหน้าละกัน ค่อยขับมา
ตอนผ่าน น้ำหนาว โอโห หมอกทั้งหมดเลย
สุดๆอีกแล้ว อยากไปเที่ยว
แม่ฮ่องสอน จาเป็นอะไรที่เราจะมาบ่อยๆแล้วละ ^O^
มีที่เที่ยวอีกเยอะ สุดยอดจริงๆ ^^
ไม่รู้จะหาคำไหนมาบรรยาย
ก็เอาไว้ว่างๆจะกลับมาเที่ยวอีก อิอิ เด๋วค่อยพาลูกมาละกัน 555
แต่ก็นะ เสียดาย กล้องเราพัง T^T ตั้งแต่ไปดอยสุเทพแร้ว แง้ๆๆๆ
ซ่อมเป็นเดือนๆเลย เฮ้อ
ก็ถือว่า มาเชียงใหม่ครั้งนี้ คุ้มสุดๆ
ไปผ่อนคลายจริงๆ
เอาไว้เรียนจบแล้ว
ได้ต่อจิตเวชจริงๆ
o.O ถ้าลองเปิดคลินิก จิตเวช ที่พิดโลกไม่ work
เด๋วย้ายไปเชียงใหม่ละกัน 5555
เอะ หรือแม่ฮ่องสอนดีหว่า เอิ๊กๆ
เอาละ ปีนี้ไปเขา
ปีหน้า เรียนปี 5 จาว่างมะหว่า o.O"
ปีหน้าไปทะเลดีกว่า ^^ TrackbacksThe trackback URL for this entry is: http://gottaboat.spaces.live.com/blog/cns!9C4EFC973B9828BC!2773.trak Weblogs that reference this entry
|
|
|
